In vogelvlucht
Het jaar 1963: Jane Roberts en haar man Rob Butts zijn respectievelijk werkzaam
als romanschrijfster /dichteres en schilder. Jane is 34 en Rob 44.
Ze leven in
een appartement in Elmira, NY en zijn negen jaar getrouwd.
Op 9 september van
dat jaar heeft Jane een buitengewone ervaring, waarin ze een manuscript schrijft
door middel van automatisch schrift, "Het Fysieke Universum als Gedachteconstructie".
Kort hierna begint ze zich haar dromen te herinneren, waaronder twee levendige,
voorspellende dromen. Hun nieuwsgierigheid is gewekt en ze gaan op zoek naar
antwoorden in boeken, maar vinden weinig wat hun ervaringen kan verklaren.
Op suggestie van Rob maakt Jane een opzet voor een boek dat zulke
onderwerpen zal behandelen, wat uiteindelijk leidt tot "How To Develop
Your ESP Powers". Zij en Rob beginnen te experimenteren om te bekijken of
een gewoon mens buitenzintuiglijke vermogens zou kunnen ontwikkelen.
Ze besluiten
om met het Ouija bord te beginnen en na de derde poging begint de wijzer onder
hun vingers te bewegen. Ze ontvangen boodschappen van ene
Frank Withers, die in Elmira had gewoond en in de jaren veertig is gestorven. Dit blijkt één van de
reïncarnaties van Seth geweest te zijn.
Jane begint de woorden in haar hoofd te horen en uiteindelijk geeft ze toe aan
de opwelling ze uit te spreken. Dit is het begin van vele jaren van sessies.
Het
begin
Lees hier verder over het begin
van de sessies.
Van 1963 tot in de jaren 80 houdt Jane Seth-sessies. Op dit moment zijn er
meer dan 25 boeken gepubliceerd, waarvan 11 gedicteerd door Seth
( n.b. niet alle boeken zijn vertaald).
de Sethboeken
Andere boeken
van Jane Roberts
Vijftien jaar lang, vanaf september 1967
tot aan juli 1982 wijden ze elke maandag- en woensdagavond aan sessies, waarbij Rob
meer dan 1500 Seth-sessies vastlegt. Jane begint in die tijd ook met een
ESP-cursus, om anderen te helpen hun buitenzintuiglijke vermogens te onderzoeken
en steeds vaker gaat ze ook gedurende deze lessen in trance. Deze cursusavonden
geeft ze 8 jaar lang, tot aan 1975 als Jane en Rob een huis kopen en
hun volledige tijd wijden aan de Seth sessies en de daaruit volgende boeken.
De basis van Seth's boodschap blijft onveranderd. Hij vertelt ons
dat…
Wij onze eigen werkelijkheid scheppen.
Het heden het krachtpunt is.
We niet afhankelijk zijn van het
onderbewustzijn en ook niet hulpeloos zijn.
Wij goden zijn gehuld in menselijke
gedaante.
Op 26 februari 1982 wordt Jane in het ziekenhuis opgenomen, met een niet meer
werkende schildklier, hevige artritis en andere complicaties. Vaak geeft Seth,
tijdens haar lange ziekteperiode, suggesties om haar toestand te verzachten en
op bepaalde momenten verbeterd die zelfs, maar na een strijd van vele jaren bezwijkt Jane aan haar toestand. Jane
sterft op 5 september 1984. Sinds die tijd
heeft Rob nog twee boeken gepubliceerd waar ze samen aan gewerkt hebben.
Het begin
"We waren verbaasd dat het (ouija) bord voor ons werkte. Ik vond het een
giller, twee volwassenen die keken naar een wijzer die over het bord rende en we
namen het niet al te serieus. Wij geloofden om te beginnen geen van beiden erg
in een leven na de dood - zeker geen bewust leven dat in staat was tot
communicatie. "
"Toen, op 8 december 1963, zaten we weer aan het bord en vroegen ons af
of het wel of niet zou werken. Het was een gezellige avond, warm in de kamer, er
viel sneeuw langs de ruiten. Toen begon de wijzer plotseling zo vlug te bewegen
dat we hem nauwelijks bij konden houden."
'Heb je een boodschap voor ons?' vroeg Rob.
Het bewustzijn is als een bloem met vele
bloembladen, antwoordde de wijzer.
Vanaf de eerste boodschappen had Frank Witters de echtheid van reïncarnatie
benadrukt, dus zei Rob: 'Wat denk je van je verschillende reïncarnaties?'
Zij zijn wat ik ben, maar ik zal meer
zijn. Woordspeling: het geheel is de som van zijn geesten.
Dit was voor het eerst dat de wijzer complete zinnen spelde. Ik lachte.
'Is dit allemaal het onderbewuste van Jane dat aan het praten is?'vroeg Rob.
Het onderbewuste is een doorgang. Wat
maakt het voor verschil door welke deur je gaat?
'Misschien is het jouw onderbewuste', zei ik tegen Rob, maar hij stelde alweer
een andere vraag: 'Frank Withers, kunnen we jou in de toekomst raadplegen over
iedere specifieke vraag?'
Ja. Ik word liever niet Frank Withers
genoemd. Die persoonlijkheid was nogal kleurloos.
Rob en ik haalden onze schouders op; dit was echt gek en de wijzer ging vlugger
en vlugger. Rob wachtte even en vroeg toen: 'Hoe zou je het liefst genoemd
willen worden?'
Voor God zijn alle namen zijn naam,
spelde de wijzer.
Nu werd Withers nog religieus ook. Ik rolde met mijn ogen en deed alsof ik het
raam uitstaarde.
'Maar we hebben toch een soort naam nodig om te gebruiken als we met je
spreken', zei Rob.
Je kunt met noemen wat je wilt. Ik noem
mezelf Seth. Hij past bij het ik van mij, de persoonlijkheid die duidelijker het
hele zelf dat ik ben of tracht te zijn, benadert. Jozef is min of meer jouw hele
zelf, het beeld of de som van je verschillende persoonlijkheden in het verleden
en de toekomst.
Dit werd allemaal zo vlug gespeld dat we onze handen ternauwernood op de wijzer
konden houden. Ondanks mezelf ging ik dichterbij zitten. Mijn nekharen kriebelden.
Wat gebeurde er?
'Kun je ons meer vertellen?' vroeg Rob. 'Als je mij Jozef noemt, hoe noem je
Jane dan?'
Ruburt.
Wij keken elkaar weer aan. Ik grinnikte. 'Zou je dat een beetje willen
verduidelijken?'vroeg Rob.
Wat moet er verduidelijkt worden?
antwoordde de wijzer.
'Nou het lijkt ons een vreemde naam en ik geloof dat Jane hem ook niet leuk
vindt.'
Vreemd voor het vreemde. Er was
een pauze. We wisten niet wat we moesten vragen of hoe we door moesten gaan.
"De volgende twee sessies waren ongeveer hetzelfde, behalve een
verbijsterend element: ik begon vooruit te lopen op de antwoorden van het bord.
Dit hinderde me ontzettend en ik werd ongerust. In de volgende sessie - onze
vierde met Seth - hoorde ik de woorden in een steeds sneller tempo in mijn hoofd
en niet alleen zinnen, maar hele paragrafen, voordat ze gespeld werden."
De sessie daarna hoorde ze de woorden niet alleen in haar hoofd, maar ze
kreeg de opwelling ze uit te spreken. De aandrang werd overweldigend toen de
wijzer een antwoord op één van Rob's vragen spelde.
"De wijzer pauzeerde. Ik voelde me alsof ik stond te bibberen bovenop
een hoge springplank en probeerde mezelf te laten springen terwijl allerlei
soorten mensen ongeduldig achter me stonden te wachten. In feite waren het de
woorden die me duwden - zij leken door mijn geest te stormen. Op een of andere
gekke manier leek het of ze zich opstapelden, bergen naamwoorden en werkwoorden
in mijn hoofd tot ze al het andere afsloten als ik ze niet uitsprak. En zonder
werkelijk te weten hoe en waarom, deed ik mijn mond open en liet ze eruit. Voor
het eerst begon ik voor Seth te spreken en zette de zinnen voort die het bord slechts
een moment daarvoor had gespeld."
"Op 8 december introduceerde Seth dus zichzelf. Op de vijftiende sprak
ik voor de eerste keer voor hem. Al gauw begon zijn persoonlijkheid, nu bevrijd
van het bord, zich zelf met grotere vrijheid uit te drukken."
Uit De Sethmaterie, Hoofdstuk 1 Wij ontmoeten Seth
De Seth-materie
Jane Roberts
